Hüseyin Yılmaz

Peki, mürteci kim? Devlete göre, aşağı yukarı kendisini Müslüman hisseden ve müslümanca yaşamak isteyen herkes. Bu târifin dışında kalanlar, eskilerin tabiriyle, ekall-i kalil: azın da en azı...

Milleti birinci sıra tehlikeli düşman addeden bu vehmin köklerinin Cumhuriyetin kuruluş yıllarına uzandığını defalarca yazdım, detaylara girmeyeceğim. Bu zıddıyetin ana sebebi Cumhuriyeti kuranların milletin değerlerine yabanileşmiş olmalarının ötesinde düşman kesilmeleri. Yeni devleti kuranlar, bütünüyle redd-i miras dâvâsında ölçü tanımayan bir avuç Batıperest!

İslâmiyetin bir ruh gibi sindiği bin yıllık parlak geçmişimizi bütünüyle reddetmenin en küçük bedeli, bu muhteşem mâzinin ilk fırsatta yeniden köklerinin üzerinde yeşereceğini bilip korkmaktır. İrtica ile anlatılmak istenen büyük tehlike bu... Aslına rücû...

Yakın tehlike arzeden düşmana karşı devleti korumakla vazifeli olanrları bir daha hatırlayalım: Ordu, CHP, Yargı, Üniversite, Bürokrasi, Batıperest Aydın ve devlet ulûfesi ile serpilen Boyalı Basın.

CHP’yi millet 1946’da tasfiye etti, bir daha iktidar yüzü göstermiyor.. Ordu, sırları dökülmüş eski zaman saray çeyizi devâsâ aynalar gibi geçmiş saltanatının yâdıyle dilhûn, şaşkın ve perişan... Kendisinde bir iktidar vehmiyle milleti mürteci ve düşman vehmeden mücâdeleyi yalnız başına götürmeye çalışan eski bekçi: Yüksek yargı. Görmek istemedikleri, kendi tabanlarının da milletin ruhuna büründüğü gerçeği. Milletle kavgalı olanlar, mevcut nizâmın kaymağını yiyen zümre. HSYK gibi...

İsmini hatırlamıyorum, lâzım da değil... Başkan vekili sıfatı taşıyan zât, bakan ve müsteşar hakkında “Çocuklar gibi toplantıyı terkettiler!” diyebilecek kadar önünü görmekten âciz ve iz’an fukarası..

Muhakkak olan şu: Milletten gelen asırlık dalga bütün sedleri aşacak, bütün hisarları yıkacak güçte. Buna hakkı da liyâkati de var. Aslolan millet ve umumî saâdetidir. Millete yasak konulmaz, millet istediği tarzda yaşar, istediği tarzda yönetilir.

Bu hakikatlerin aydınlığında bakıldığında Cumhuriyet yargısının tehlikeli rolü daha iyi anlaşılır. Yüksek yargı, İstiklâl Mahkemele’rinden beri adâlet değil, zulüm dağıtıyor. Yargının adâletle hükmettiği vakâlar âdiyattan olanlar: Kız kaçırmak ve sığır hırsızlığı gibi.

Bir asır düşünce adamını kuduz köpekler gibi tâkibe alan ve her türlü zulmü adâlet maskesi altında revâ gören yargının vazifesi, hak sahibine adâlet ölçüleri içinde hakkını vermek değil, her hâl-ü kârda devlet ve zihniyetini korumaktır. Onun için yakın siyâsî geçmişimiz büyük acılarla yüklü. Onun için Yassıada elem damlası, onun için Anadolu muzdaribler diyârıdır.

Ölmekten korkanlar, mutlaka öleceklerini idrâk etmeyen şuursuz mahlûklardır... Başa her gelen, İlâhî ve mutlak bir takdirle gelir. İstiklâl Mahkemelerinin büyük kurbanı Şehid İskilipli Atıf Hoca’ya müdafaasını yırttırıp attıran sır, idama beş kala bu takdirin müjdesini almış olmasıdır. Merak edenler fakirin İnkılâb Kurbanları adlı eserine veya Merhum Tahir-ül Mevlevi’nin hâtıralarına bakabilirler. Çünkü ölüm hücresinde cereyan eden vakânın şâhidi odur.

Uzatmayalım! Türkiye, muhteşem bir geçmişi daha muhteşem bir geleceğe bağlamaya çalışıyor. Bütün bu gürültüler dinecek, bu evham bulutları dağılacak, bu zifirî karanlık gece yerini aydınlık bir şafağı kovalayan parlak bir güne terkedecektir. Az kaldı...