Hüseyin Yılmaz

Topu topu üç haftalık Türkiye ziyaretimde ne yapıp edip yolumu Hattuşa’ya düşürdüm. Tatil sezonu olmasına rağmen bu antik kentin benden başka ziyaretçisi yoktu. Yerlisi olmasa da yolcusu çoktur hayalet kentlerin oysa… Yedi bin yaşındaki Anadolu kenti, otların ve çalıların yorgan gibi üzerine serildiği sıcak bir haziran akşamında, ya terkedilmişliğin ya da yorgun bir rehavetin mayhoşluğuyla ağırladı beni. Yapayalnızdı Hattuşa…

Yıllar önceydi. Aklımın kıpırdamaya başladığı yıllar… Kafalarını omuzlarının üzerinde taşıyan insanlar arasında, bütün bedenini kafasının üzerinde taşıyan mahluklardan biri olmaya aday olduğum yıllar… Kışkırtıcı sorularla boğuşuyorum henüz. Cevaplarını merak ettiğim ancak yanlış yerlerde aradığım sorularla…

Masmavi bir deniz olmaya gelmistik pencerelerinize. Dayayip bir elinizi pervazina, genis ufkumuza dalip gidisinizi izlemistik. Bir avuç mavi ve sonsuz bir derinlikti bizimkisi, bogulma tehlikesi geçirdiniz. Sizi kiyiya tasiyan eller de bize aitti. Açinca gözlerinizi, gözlerimizle çarpistiniz ve tuhaf bir çiglik attiniz; „yorulduk!“…
Ne çok yorduk sizi, ne çok izlediniz bizi, ne uzun bir dalginlik nöbetiydi degil mi?