Hüseyin Yılmaz

Türkiye ve AKP iktidarı “Kürt meselesinin” içine sıkışıp kaldı.

Savaş şiddetlendikçe de çözüm zorlaşmış gözüküyor.

Sanırım bunun temel nedeni “çözüm” sözcüğüne kilitlenip “Kürt meselesinin” aslında ne olduğunu unutmamız.

Bir zamanlar ne Abdullah Öcalan vardı ne de PKK… Gökten bir gece vakti de yağmadılar topraklarımıza. Hilkatın büyük sırrı orada da işlemiş ve bir sebebe bağlı olarak gelmişlerdi. Yâni onlardan önce onları doğuran ve taşıyan sebepler yaşamaya başlamıştı topraklarımızda…

Akl-ı selimin kaybolduğu zeminlerde müsbet hiçbir netice hâsıl olmaz… Cânı yanmış, asabiyeti kabarmış insanların insanlık vasfı hayvanlığa rücû eder; canavarca bir hayvanlık…

Kâinatın Efendisi, "Çok kuvvetli, insanları güreşte

yenen kimse değildir; asıl kuvvetli kahraman, gazab zamanında nefsine sahip olandır."buyurmaktadır. Sabrın neticesini de şu hadisle tuğralar, Peygamberlerin Peygamberi: "Hiç kimseye sabırdan daha hayırlı bir mükâfat verilmemiştir."

Devletlerin sebeb-i vücudu istinâd ettikleri millettir. Meşruiyetlerini de, güçlerini de bu istinâddan alırlar. Eski tâbirle mazruf değil, zarftırlar; mektubu olmayan zarf yok hükmündedir; millet istinâd etmeyen devlet de öyle…

Şurası muhakkak ki, Türkiye Cumhuriyeti Devleti kuruluşundan beri millete istinâd etmedi. Millete istinâd etmedi, çünkü millete rağmen ve milleti arzu etmediği bir istikamette değiştirmek üzere Osmanlı’nın altıyüz yıllık hasımlarının telkin ve dayatmaları istikametinde kurulmuştu. Din ve târihin amansız münkiriydi…

Evi cayır cayır yanmakta olan insanın bütün telâşı bir ân önce yangını söndürmektir. Ne hafiften bir türkü tutturabilir, ne bir tebessüm kanatlanabilir dudak uçlarından; ne de beşerî bir arzu iştahlarını kabartıp kanını tutuşturabilir.

Otuz küsur yıldan beri ocağı kül olmakta olan insanın hâlet-i ruhiyesi içindeyim. Aynı mevzuu kaç sefer yazdım, kaç sefer söyledim; bilmiyorum… Ne yazması, ne söylemesi?.. Her kelime alevden bir gülle, her ağız açışım bir feryâd… Ama bu yangını söndüremedim, dikkâtleri çekemedim…

Bu yazıyı kaleme almaya başladığım âna kadar binlerce makaleye mevzu teşkil etmiş, binlerce tahlilin ışığını görmüş seçim neticelerine temas edecek değilim. Vaziyet ortada…

Üzerinde durmak istediğim husus, yeni anayasa ve çözüm hayatiyeti devam eden Kürt Meselesi…

Seçim safahatı boyunca zaman zaman asla tasvib etmediğim milliyetçi bir dili mecburiyet zannı ile tercih etmesine rağmen, Başbakan ve çekirdek kadrosunun ırkçı olmadığını biliyorum.

Dünyanın neresinde seçimlere katılım yüzde 87 olsa (yanlış okumadınız 87!) ve seçime giren onca partiden biri toplam oyların yarısını alsa, ona ‘ezici bir seçim zaferi’ denir. AK Parti’nin oyları Suriye’nin toplam nüfusuna eşit. Seçimde oy kullananların sayısı ise Suriye, Lübnan, İsrail (Filistinlilerle birlikte) ve Ürdün nüfusu kadar.

Ve düşünün ki, yüzde 87’lik katılımlı bir seçimde oyların yarısını elde etmiş olan parti, 2002’de yüzde 34, 2007’de rejimin üzerinde asker gölgesi inmişken yüzde 47 almış olsun ve oylarını yeniden arttırmış olsun.

Siyasi tarihimizin en muhteşem başarısını, seçimleri arka arkaya üç defa ve her seferinde oylarını arttırarak kazanan AKP ve Başbakan Erdoğan elde etti.

Her açıdan hak edilmiş bir başarı bu ve görebildiğim kadarıyla üç önemli ayağı var.

Birincisi, AKP’nin ekonomiyi bu kriz döneminde bile büyütebilmesi ve ülkenin her yanına hiç duraksamayan bir çabayla hizmet götürebilmesi, böylece vatandaşta belki de ilk kez “ben önemliyim, bana hizmet ediliyor” duygusu yaratması.

AK Parti’nin Türkiye’de ekonomiyi ve demokrasiyi geçen dokuz yılda geliştirdiği bir gerçektir. Peki, öyleyse, “AK Parti’nin otoriterleştiği” eleştirileri nereden çıkıyor?

Bunu izah etmek için bir örnek vereceğim...

28 Şubat’ta Çevik Bir “Türk- İş’in konuşma özgürlüğü var da Genelkurmay’ın yok mu? Genelkurmay da görüş açıklama özgürlüğünü kullanıyor” diye

AK Parti, kitlelerin ümidi, milletin iktidara yürüyen ekibiydi, mektebli yüzüydü halkın... Devlet, onların mü’min parmaklarında yeniden şekillenecek, zâlim ve cebbar asırlık müstebid, yerini rahmanî bir meleğe bırakacaktı. Kozanın sert kabuğu yırtılacak, hürriyete kanat çırpacaktı kelebek. Ülkemiz bu kadroların himmetiyle sulh ve selâmete kavuşacak, Dicle kıyılarınının iki bin yıllık hülyâsı hakikat olarak tecelli edecek, kurt ile kuzu Mezopotanya’nın kadim sularına kardeş kardeş birlikte eğileceklerdi... Heyhat!... Olmadı, olmuyor...