Hüseyin Yılmaz

Ey Müslüman Türk ve Kürtler!.. Ne olur! Artık insaf ediniz, gözlerinizi açıp uyanınız! Bin yıl İslâmın bir rahm-ı mader sıcaklık ve merhametine sãhib sinesinde kucak kucağa, ikiz kardeşler gibi yaşadınız. Beş vakit namaza birlikte koştunuz, Ramazan hilâlini birlikte beklediniz, bayram neş’esini birlikte yaşadınız... Üç kıtaya uzanan geniş vatan sathının serhadlerinde küfrün açtığı sevaş cephelerine birlikte koştunuz. Çanakkale destanını birlikte yazdınız, İstiklâl mücadelesini varlık yokluk savaşına birlikte çevirdiniz. Resmî tãrihin dehşetli ve hainane yalanlarına rağmen bunun böyle olduğunu biliyorsunuz. Gãzi ya da şehit olurken Türk veya Kürt oluşunuz birşey ifãde etmiyordu, Allah yolunda savaşan mü’minlerdiniz...

Başlık tuhaf... Bu iki kelimenin içtimâı, cemm-i zıddeyn kadar muhâl... Birinin varlığı diğerinin yokluğunu gerektirir. Hülâsa: Irkçının müslümanı, müslümanın da ırkçısı olmaz...

Yazının başlığı abesle iştigal mi? Hayır... Türkiye şartlarında, hâzin bir hakîkat. İlmin tardettiği bu ikilinin Türkiye’deki tarihçesi bir asrı eteklerinden yakalamak üzere. Kemâlist rejimin bu spastik veledi, ırkıçı tarafıyla makbul, müslüman tarafıyla merduttur. Devletin merdudu...

Bir parça yakın târih...

Biri diğerinden cıvık, biri diğerinden çirkin; musikîsiz iki “tilcik”: “Kamusal” ile “alan”. Peşpeşe sıralanıp omuz omuza verdiklerinde girişi Müslümanlara yasak bir tabu çıkıyor karşınıza: “Kamusal alan!”

Müslümanlar için hisarlarla çevrili bir yasak bölge, “kamusal alan”... İpini koparan herkesin elini kolunu sallaya sallaya girdiği bu ne idiğü belirsiz lâik mâbed, sadece Müslümanlara kapalı, daha doğrusu Müslüman hanımlara. İnanç ve imânlarının nişânını başlarında taşımaları, yarım asırlık bir zulme sebep teşkil etmiş. Milyonlarca genç kızın geleceğini mahveden, hayâllerini söndüren bu zulmün devamı için alkış tutanlar, bugün dehşetli bir mürâilikle, “Üniversite tamam, ama ‘kamusal alan’ ile ilk ve orta öğretime girmesinler!” diyorlar.