Hüseyin Yılmaz

Rıza Zelyut’un “Belaüzzaman” tesmiyesine verdiğimiz cevabın mürekkebi kurumadan “adil” olmaya dâvet edilmeseydik, bir daha bu mevzua dönme niyeti taşımıyordum... Ne var ki, Zelyut bir taraftan nedâmet ifâdeleri kullanırken beri taraftan Nur talebelerini asla kabul edemeyecekleri bir uçuruma “adil” olma kisvesi altında sürüklemeye çalışıyor. Buyuruyorlar ki:
“Ben nasıl Said Nursi'yi anlamaya çalışıyorsam; sizler de Mustafa Kemal Paşa'yı anlamaya çalışacaksınız. Onu deccal gibi değil; İslam dünyasını emperyalizmin saldırısından kurtaran bir mücahit gibi algılarsanız; daha doğru bir noktaya yönelmiş oluruz.Tefrika ile mücâdele etmek gerçek cihattır.”

Rıza Zelyut, bir asırdır memleketi yangın yerine çeviren Ankara menşeli ırkçı zihniyetin mahalle belâlısı; hani karşılaşmamak, hani selâm vermek mecburiyetinde kalmamak için faziletli insanlarda bir kaç sokak öteden geçme hissi uyandıranlardan. Bugüne kadar hiç karşılaşmamış bahtiyarlardanım, bu satırların sebeb-i vücudu tahkirât ve iftiranâmesinin doğurduğu mecburiyetle olmasa kalemime de malzeme teşkil etmeyecekti; mecbur kaldım, bağışlayınız...
Zelyut, Güneş Gazetesi nam mevkutede neşredilen yazısında bin küsür yılın kutup yıldızı mesabesindeki Bediüzzaman Said-i Nursî’ye zekâvetinin pırıltılı(!) bir eseri olarak “Belâüzzaman” demiş...

Fıkrayı bilirsiniz... Hoca’nın notaların nabzını tutan elini hareket ettirmeksizin sazın tellerine mızrabı rastgele vurduğunu gören komşusu, taacüble:

“Hoca ne yapıyorsun?” diye sorar.

Hoca, kendinden emin,

“Saz çalıyorum!” der.

“Ama saz böyle çalınmaz ki!..”

Şaşkınlık sırası Hoca’ya geçmiştir:

“Ya nasıl çalınır?” diye sorar.

“Mızrab tellere vururken, diğer el bir şeyler arar gibi aşağı yukarı oynatılır...”

Hoca sükûnet içinde,

“Onlar, bulduğum yeri arıyorlar!” der...

Hoca ile benzerliğim, başkalarının aradığını yaklaşık kırk yıldır bulmuş olmak.