Hüseyin Yılmaz

Terör suçları sebebiyle üç bin civarında küçük çocuk hapishanelerde yaşadıkları acı ve işkenceyi anlamaya çalışıyorlar. Devlet onlara “Terör suçlusu” diyor, daha dürüstçe ifadesi: “PKK taraftarlığı”... Tek müşterekleri, isnad edilen suç değil, başka bir müşterekleri de Kürt çocukları olmak. Ve hepsi de onsekiz yaşından küçük çocuklar. Aralarında on üç, on dört yaşında olanlar bile var.
Otuz yıllık silâhlı bir kavganın içinde hayata gözlerini açmışlar. Ne kavgası? Düpe düz iğrenç bir savaş... Oyun yaşındaki bu masûmlar için hayatın kendisi de bir oyun. Sokaklardaki büyüklerin nümâyışlarına çoğu zaman oyun zannıyla dâhil oluyorlar...

Cemiyet; korkuları, endişeleri, insiyak ve tepkileri olan, çoğu zaman kahhar bir güçtür. İçinde kaldığınız, birlikte yürüdüğünüz müddetçe sukûn dolu limanınız olabilir; imkân ve kâmeti nisbetinde bir saâdete nail olursunuz. Deruhte ettiğiniz içtimâî vazife miktarınca bir rütbe, bir şöhret ve maddî-mânevî lütuflara mazhar olursunuz.
Es kaza kader, üzerinize bir başka vazife tevdi etmiş ve cemiyetin bir kaç adım önünde yürümeye memur edilmişseniz, iki ihtimal ile burun buruna gelirsiniz. Cemiyetin de insiyak ve arzuları ile yürümekte olduğu istikamette koşturuyor, dünyevî saâdet ve hazlarına nimetler devşiriyorsanız baş tacı edilirsiniz; sizden iyisi yoktur.

Baş örtüsü yasağına, lâiklik muhiblerinin inşâ ettikleri hisar, marazî bir vehmin eseri: “Serbestiyet, başı açıkların üzerinde örtünme baskısı meydana getirir...” buyuruyorlar. Binaenaleyh, yasak ebediyen devâm etmeli, üstelik hayatın her köşesinde!.. Öyle mi?..

Müstağribler kâfilesinin büyük bir ciddiyet ve telaş içinde avaz avaza haykırdıkları bu ihtimâlin menşeini bulmak kolay değil... Hakîkaten bu kelli felli insanlar, bir ayağı kabrin eşiğinde bu yaşlı başlı amcalar, hattâ dedeler; bunu, sureta göründüğü gibi, büyük bir samimiyetle ve inanarak mı söylüyorlar? Yoksa karşımızdakiler, seksen yıldan beri sahnelenen habîs bir tiyatronun mâhir aktörleri mi?