Hüseyin Yılmaz

Bu dehşetli rolünü sürdürebilmek için devletin bir asırda yaptığı inşâ ve tahkimâtın bir kaç yılda ve bir kaç teşebbüsle yıkılabileceğine ihtimal vermek şuur iflâsıdır. Hayır... Ne bu inşâ ve tahkimâtı küçük gayret ve emeklerle yıkabilirsiniz, ne de bir çırpıda yerine yenisini inşâ etmenize müsâade ederler.

Zirâ, bir asırda elde edilen muazzam ve mutlak saltanatın sultanı durumuna gelmiş devlet, bütün unsurları zulüm ve cebir üzerine inşâ edilmiş mel’un saâdetini devam ettirme azmini, belli ki son nefesine kadar muhafaza edecek ve muhafaza etmek istiyor.

Bu dehşetli gayret; bâzen kaba bir tehdit ve cebire istinâd ediyor, bâzen şeytanları hayrete düşürecek entrikalara dayanıyor, bâzen de üstüne kudsiyet maskesi geçirdiği dehşetli bir hıyanete yaslanıyor.

Süfyanizmin temel mihverini teşkil ettiği bu mevcudiyet ve zihniyetle mücâdeleyi göze alanların önce onu iyi tanımaları iktizâ eder. Rivâyetler âhir zamanda bir çok âlimin bile o dehşetli şahısların tuzağına düşmekten, onlara taraf olmaktan, hiç değilse müsamaha ile bakmaktan Cehennem’e düçar olacaklarını haber veriyor.

Ümmetin on beş asır istiâze ile şer ve fitnesinden Allah’a sığındığı bir şer cephesini hafife almak, târif ve tasavvuru imkânsız bir gaflettir. Cebrail ile Şeytan’ı kol kola tahayyül etmekten beter bu safdillik sulh zeminini tesis etmez, şer cephesini şuursuzca takviye eder.

AK Parti, umumî mânâsı ile mü’min uzuvlardan müteşekkil bir kül, bir bütündür... Herkes kendi aynasının müşâhedâtına tâbidir, sırrınca etrafına hüsn-ü zan ve iyi niyetle bakmasının şer cephesini de ihâta etmesi kaçınılmaz olsa bile, bu gaflete düşmemelidir. Adalet, hak sahibine hakkını eksiksiz vermektir. Ebû Cehil’in hakkı ebedî Cehennem, Hz. Ebû Bekir’inkisi ebedî Cennet’dir. Şefkat-i imandan gelen bir hisle Ebû Cehil’e merhamet göstermek her şeyden önce şatâhat, sonra da mü’minlere zulümdür; hukuklarını zâyî etmektir.

AK Parti, bilhassa seçimlerden sonra, kendisini bir kaşık suda boğmaya hazır devletin eski kalıntıları ile musâlâha edebileceği zannı gibi bir gaflete düşmüş görünüyor. Ya da onu mevcud hâli ile sevk ve idâre edebileceği gibi, elim neticeler doğurabilecek bir zanna kapıldı...

İstihbarat mensûblarına ömrü boyunca soğuk bakmış biri olarak Hakan Fidan’a sempati ile baktığımı bir kaç sefer yazdım. Zirâ Fidan, eski devletin cebrî istikâmetinde yürümeye teşne değil. Fidan’ı mü’min ve müslim bildiğimden MİT’in başına getirilmiş olmasını sevinçle karşılamıştım.

Ne var ki, bir gül ile bahar gelmeyeceği gibi MİT’in başına Fidan’ın getirilmiş olması da asırlık bu teşkilâtın bir anda ıslah-ı nefs etmesini netice vermez. Nitekim son bir kaç günde olup bitenler gösteriyor ki, MİT’in içi tam bir cadı kazanı gibi... Uludere fâciası ile okların üzerine çevrildiği MİT’in içinde kanlı-bıçaklı bir kavganın yaşandığı sır değil. Cepheleşmelerin MİT’i yıpratacağını değil, temizleyeceğini düşünüyorum. Bu temizliğin ilk şartı sivil irâdeyi temsil eden Fidan’ın metin durması, irâde zayıflığı göstermemesidir. Şüphesiz iktidarın tavrı da çok hayatî olacaktır.

İfâdeye çağrıldığı gün Fidan’ın Köşk ve Başbakanlığa çıkıp uzun görüşmeler yapmış olması ümidlerimi takviye etti, ama küçük dalgalardan kurtulanların daha büyük dalgalardan da kurtulacağının garantisi yoktur. Tedbir, dikkat ve kararlılık idârenin temel unsurları olmalı...

MİT eksenli son hâdisenin AK Partililerin teyakkuzuna sebeb olacağı ümidiyle hayra vesile teşkil edeceğini düşünüyorum.

Bugün